Mijn verhaal

Ik ben Mik, een kennisspons en permanent op ontdekkingstocht naar nieuwe inzichten. Ik ondersteun trainers en coaches bij het ontwikkelen en afwerken van hun opleidingsmateriaal en e-learnings. Aantrekkelijke presentaties, opleidingen, handleidingen en ondersteuningsmateriaal ontwikkelen ‘vind ik leuk’.  Of als virtual assistant events of workshops organiseren, coördineren, faciliteren, documenteren, communiceren, is ook ‘leuk’. Want het verschil maken op een speelse en warme manier, dat ben ik helemaal.

Die opleidingsmicrobe ontdekte ik toevallig toen in 1984 bij mijn eerste werkgever op een dag een pc op tafel stond. Zette je hem op, zag je een zwart scherm met een groen, flikkerend streepje bovenaan. Iedereen was er bang van, het onding had geen handleiding meegebracht. Mijn nieuwsgierigheid haalde de bovenhand en ik begon te zoeken en proberen.  Ik slaagde erin om een tekst te maken en netjes af te drukken.  En voor mijn collega’s maakte ik een handleiding: Word voor DOS.  Ik was al een veelzijdige creatieve duizendpoot en nu werd mijn opleiderscarrière geboren.

Veel later maakte ik mij het domein ‘Persoonlijke en sociale vaardigheden’ eigen.  Daarbuiten volgde ik cursussen parallel aan het aanbod van mijn vorige werkgever KBC.Het resultaat is een prachtige rugzak vol wijsheden en oefeningen die ik graag uitschud bij de ondersteuning van opleiders en coaches of voor mijn online opleidingen.  

Mijn speelse leer-gen erfde ik van mijn oma zaliger, een heel leergierige vrouw die gul haar kennis deelde met mij.  Ik kreeg talloze kleurdozen van haar. Ze vertelde me over de geschiedenis en leerde me naar kunst kijken. We gingen regelmatig naar de zoo, speelden samen poppenkast of bezochten muziek-events en andere ontspannende en leerrijke activiteiten. Toen ik 13 jaar oud was, ging ze met mij naar de film Jonathan Livingston Seagull omdat zij vond dat ik net als Jonathan ben.  De boodschap van de film is dat we zoveel meer kunnen zijn dan we zelf geloven.  Wie van ons heeft zich al eens afgevraagd of je wel leeft volgens je passie en kunnen?

Hoe ouder oma werd en hoe meer de dementie greep op haar kreeg, hoe meer het leven in het hier en nu, het pure zijn, op de voorgrond kwam.  Daarmee kreeg ik nog een belangrijke les op mijn 48ste: waarom jezelf voorbijlopen en geleefd worden op zoek naar ‘dingen’ in plaats van elk moment te leven met oprechte betrokkenheid.

Levenslang studeren is een begrip in de bedrijfswereld, zij had dat zelf al veel langer beet.  Een typerende anekdote: kort voor haar overlijden wilde ze met mij biljart spelen. Toen ik zei dat wij dat nog nooit gedaan hadden, antwoordde ze droogjes dat het voor alles een eerste keer moet zijn.  Zevenennegentig was ze en nog steeds niet uitgeleerd!  Het heeft me blijvend geïnspireerd.

Toch ging ik met mijn 22 lentes voor grote bedrijven werken. Ik zag alleen maar voordelen zoals vele kansen, soorten jobs en flexibele rotatie omringd door veel toffe mensen. In een aantal programma's kon ik mij uitleven omdat mijn veelzijdigheid ideaal is binnen dat soort werking.  Mijn talenten zoals coördineren, organiseren, documenteren, faciliteren, mentoren, communiceren en begeleiden van change kon ik vrij spel geven. Helaas staat een groot bedrijf ook voor structuur, regeltjes, veel (heel veel!) vergaderen, hiërarchie en dito beslissingsstructuur.  Eigenlijk is dat niets voor mij. Ik bleef plichtsbewust verder hollen, mee met de ratrace die steeds zwaarder begon te wegen.  

Ik verloor mijn veerkracht. De fusie van het bedrijf en wat jaren later de financiële crisis gaven een diepe deuk in mijn zelfvertrouwen.  Net dan overleed mijn oma. Het bedrijf erbovenop krijgen, ging gepaard met een enorme druk en een verschuiving in waarden en normen. Omdat ik al wat ouder was, stond ik er niet bij stil dat mijn inmiddels bredere rug en maturiteit mij wel gaande hielden, maar het was alsof ik er zelf niet was.

Een klein ongeval had grote gevolgen omdat ik het recent ontdekte overdruksyndroom heb.  Mijn omgeving thuis is aangepast zodat ik kan verder werken als mijn lichaam niet meewil.  Helaas bleek een dergelijke aanpassing niet mogelijk in de werkomgeving. Dat lag aan de basis van de scheiding tussen mijn werkgever en mij.


Ik wou toch nog aan de slag vanuit mijn kracht en passie en met respect voor mijn lichaam. Hoe vaak had ik niet te horen gekregen: “Mik, je bent zo ondernemend en creatief”.  En dat wil ik met Vamiks doen. Leren en delen, de twee waarden die ik van mijn oma kreeg, heb ik te lang verwaarloosd.  Nu wil ik ze koesteren en laten groeien tot een mooie lotusbloem.  Net als die bloem baan ik mij vrolijk een weg door de modder om zo mooie resultaten voor jou te maken, als VA of binnen L&D support.

Omdat overdruksyndroom nog heel veel wetenschappelijk onderzoek vergt en de nodige fondsen ontoereikend zijn, heb ik besloten om van elke betaalde factuur een deeltje te geven aan www.overdruksyndroom.be, een organisatie die zich voor fondsenwerving voor wetenschappelijk onderzoek inzet. 

Dus als jij met mij in zee gaat, stel je gelijk een mooie daad voor een goed doel. Neem een kijkje in mijn aanbod en misschien kan ik jou ook begeesteren?

>