Wie ben ik?

Ik ben Mik, een gretige kennisspons en een gepassioneerde ontzorger. 

Van jongs af aan wilde ik 'alles' worden.  Een creatieve generalist of multipotentialist dus.

Mijn verlanglijstje was erg lang. Ik wou dokter, fotograaf, cameraman, verpleegkundige, veearts, choreograaf, danseres, zangeres, gitarist, drummer, organisator, event coördinator, persoonlijk assistent, kinderverzorgster, tennisser, tennistrainer, psycholoog, tekenares, illustratrice, hondengedragstherapeut, helikopterpiloot, actrice, vertaler, onthaalmedewerker … en nog zoveel meer worden.

Ik ben erin geslaagd om van die wensen minstens te proeven: als broodwinning, in bijberoep, als vrijwilliger of hobbyist. Ze hebben twee noemers:  kennisdelen en ontzorgen. Daarom besloot ik om mij als ondernemer te profileren als virtueel assistent en als leren & ontwikkelen consulent en trainer.

Want ik word blij als ik jou kan helpen om te groeien. Of dat nu je onderneming is die er wel bij vaart of jij zelf die wat nuttigs bij leert en het misschien op jouw beurt deelt met een ander.

Het verschil maken op een speelse en warme manier, dat ben ik helemaal.

Assistent en hoe dat gegroeid is

Ik vroeg via Facebook wat is een virtueel assistent is. Het mooiste antwoord was: "Ondersteunen van de ondernemer bij alles waar hij hulp nodig heeft". De nagel op de kop en voor mij mag het zelfs breder zijn. Er zijn vast en zeker privé personen of gezinnen die een paar uurtjes per week of maand hulp kunnen gebruiken bij hun administratie of projecten. Dat doe ik  maximaal van thuis uit en overleg online met jou via video calls. Ter plaatse kan ook natuurlijk zolang de afstand haalbaar is.

Mijn eerste job was puur administratief werk. Leuk maar ik was het snel beu. Te monotoon omdat je toen voor alles moest bellen om daarna met een briefje uit de typmachine te bevestigen. In mijn volgende jobs had ik meer variatie: administratie, vertalen en reviseren in drie talen, enz. Ook was ik verantwoordelijk voor het onthaal en organisatie van het verblijf van buitenlandse studenten en hun gezin. Ik vond het heerlijk om hen te verwelkomen in ons land en hen wegwijs te maken in onze cultuur met respect voor die van hen.

Ik stond altijd op de eerste rij als er iets georganiseerd of iets nieuws uitgetest moest worden: bedrijfsfeestjes & thema uitwerken, congressen en events organiseren, mensen warm krijgen voor nieuwe digitale toepassingen, digitale problemen oplossen, enz.

Ik sprong elke dag vrolijk uit mijn bed en zou 's avonds bijna vergeten te gaan slapen.

Leren en ontwikkelen, een toevallige ontdekking

De opleidingsmicrobe ontdekte ik toevallig toen in 1984 bij mijn werkgever op een dag een pc op tafel stond. Zette je hem op, zag je een zwart scherm met een groen, flikkerend streepje bovenaan. Iedereen was er bang van, het onding had geen handleiding meegebracht. Mijn nieuwsgierigheid haalde de bovenhand en ik begon te zoeken en proberen. Ik slaagde erin om een tekst te maken en netjes af te drukken. En voor mijn collega’s maakte ik een handleiding: Word voor DOS. Mijn opleiders-carrière was geboren.

Veel later maakte ik mij het domein ‘Persoonlijke en sociale vaardigheden’ eigen. Daarbuiten volgde ik cursussen parallel aan het aanbod van mijn vorige werkgever KBC. Het resultaat is een prachtige rugzak vol wijsheden en oefeningen die ik graag uitschud bij de ondersteuning van opleiders en coaches of voor mijn eigen workshops.

Mijn speelse leer-gen erfde ik van mijn oma zaliger, een heel leergierige vrouw die gul haar kennis deelde met mij. Ze vertelde me over geschiedenis en leerde me naar kunst kijken. We gingen regelmatig naar de zoo, speelden samen poppenkast of bezochten muziek events en andere ontspannende en leerrijke activiteiten. Toen ik 13 jaar oud was, ging ze met mij naar de film Jonathan Livingston Seagull omdat zij vond dat ik net als Jonathan ben. De boodschap van de film is dat we zoveel meer kunnen zijn dan we zelf geloven. Wie van ons heeft zich al eens afgevraagd of je wel leeft volgens je passie en kunnen?

Hoe ouder oma werd en hoe meer de dementie greep op haar kreeg, hoe meer het leven in het hier en nu, het pure zijn, op de voorgrond kwam. Daarmee kreeg ik nog een belangrijke les op mijn 48ste: waarom jezelf voorbijlopen en geleefd worden op zoek naar ‘dingen’ in plaats van elk moment te leven met oprechte betrokkenheid.

Levenslang studeren is een begrip in de bedrijfswereld, zij had dat zelf al veel langer beet. Een typerende anekdote: kort voor haar overlijden wilde ze met mij biljart spelen. Toen ik zei dat wij dat nog nooit gedaan hadden, antwoordde ze droogjes dat het voor alles een eerste keer moet zijn. Zevenennegentig was ze en nog steeds niet uitgeleerd! Het heeft me blijvend geïnspireerd. 

En mijn andere dromen?

Ik heb een jaar verpleegkunde gestudeerd en voel nog steeds veel affiniteit voor de medische wereld. Ik switchte van publiek en nu verzorg ik onze honden en geniet van hen te leren begrijpen.

Buiten school of werk was ik altijd bezig met kinderen. Zij zijn de generatie die ons opvolgt en verzorgt als wij het zelf niet meer kunnen. Ik ben me heel bewust van onze verantwoordelijkheid tegenover hen.

Ik heb veel met gehandicapte kindjes gewerkt. Niet in het minst met mijn oogappel Joshua, de jongste zoon van Amerikaanse vrienden voor wie ik 18 maanden gezorgd heb toen ik bij hen woonde in Chicago op mijn 19. Hij heeft downsyndroom en ik vergezelde hem naar de logopedie-sessies, begeleidde de zwemles, supporterde in de rolschaatsklas en hielp mee in het createlier. Op school ging ik meehelpen en zijn huiswerk maakte hij onder mijn waakzaam oog. Ik ben heel trots op hem. Hij woont nu zelfstandig mits begeleiding en werkt in de wasserij van een hotel.

Eens gehuwd, vergezelde ik mijn man als begeleidster op diverse brandwonden kampen voor jonge patiëntjes. En ik gaf verschillende jaren tennisles aan jongeren waarbij niet enkel techniek doch vooral attitude aan bod kwam.

In die periode richtte ik VLATI op, de Vlaamse tinnitus en hyperacusis vereniging en schreef een infobrochure voor patiënten. Toen de Nederlandse vereniging Inktvisjes voor couveusekindjes neerstreek in België, lanceerde ik het in 7 ziekenhuizen.  Later werd deze vereniging voor het Hageland geofficialiseerd in de vzw CoCopus. Op dit moment haak ik nog steeds cocopusjes voor couveusekindjes.

De weg naar nu

Spijts alle levenslessen, heb ik 37 jaar voor een groot bedrijven gewerkt. Ik zag alleen maar voordelen zoals kansen, soorten jobs en flexibele rotatie omringd door veel toffe mensen. In een aantal programma's kon ik mij uitleven omdat mijn veelzijdigheid ideaal is binnen dat soort werking. Mijn talenten zoals coördineren, organiseren, documenteren, faciliteren, mentoren, communiceren en begeleiden van change kon ik vrij spel geven. Helaas staat een groot bedrijf ook voor structuur, regeltjes, veel (heel veel!) vergaderen, hiërarchie en dito beslissingsstructuur. Eigenlijk is dat niets voor mij.

Het laatste bedrijf waar ik werkte, fusioneerde en een klein decennium later was er de financiële crisis. Het bedrijf erbovenop krijgen, ging gepaard met een enorme druk en een verschuiving in waarden en normen. Omdat ik al wat ouder was, stond ik er niet bij stil dat mijn inmiddels bredere rug en maturiteit mij wel gaande hielden, maar het was alsof ik er zelf niet was.

Een klein ongeval had grote gevolgen omdat ik het recent ontdekte overdruksyndroom heb. Dat lag aan de basis van de scheiding tussen mijn werkgever en mij. Half-time werken is een must voor mijn lichaam. Thuiswerken kan vlot meer dan half-time.

Ik wou toch nog aan de slag vanuit mijn kracht en passie en met respect voor mijn lichaam. Hoe vaak had ik niet te horen gekregen: “Mik, je bent zo ondernemend en creatief”. En dat wil ik met Vamiks doen.

Ik wil mijn talenten en drivers koesteren en verder laten groeien tot een mooie lotusbloem. Net als die bloem baan ik mij vrolijk een weg door de modder om zo mooie resultaten voor jou te maken.

En ik steun...

Omdat overdruksyndroom nog heel veel wetenschappelijk onderzoek vergt en de nodige fondsen ontoereikend zijn, heb ik besloten om van elke betaalde factuur een deeltje te geven aan www.overdruksyndroom.be, een organisatie die zich voor fondsenwerving voor wetenschappelijk onderzoek inzet.

Dus als jij met mij in zee gaat, stel je gelijk een mooie daad voor een goed doel. Je mag me altijd contacteren, misschien kan ik jou  begeesteren?

Wil je graag het detail van mijn loopbaan lezen? Klik dan op mijn CV

>